Hocalı’ya kar yağıyor, ak gerdana bürünüyor dağlar, yollar kapanıyor...

Pencerelerden ayaz vuruyor, tahta kapılar altından yel!.. Tenler titriyor...

Yokluk arasında sıkışmış hayat... Rutubet çekiyor canı... Yürekler üşüyor...

Yer yatakları serilmiş... Sarılmış baba-oğul, ana-kız... Sıcak nefesleriyle ısınıyor...

Seccadesine yumulmuş nur yüzlü Nine... Dudakları kıpır kıpır... Elleri tespih çekiyor...

Ölmüş eşine mi yoksa doğacak torununa dua ediyor? Kim bilir kalbinden neler geçiyor...

İki canlı, hamile gelin... Ağzı burnunda, kulağı karnında... Yavrusunu düşünüyor...

Evin babası baharı özlüyor... Ekinleri... Kuzuları... İçi içine sığmıyor...

Ağır meşe kokuları yayılıyor odalara... Teneke sobalar çatırdıyor...

Gözler mahmur... Süzülüyor mışıl mışıl... Uykuya dalıyor...

El ayak çekiliyor... Zaman sessizliğe gömülüyor...

Rüzgarlar esiyor... Bacalar tütüyor...

Yaşam, henüz sürüyor...

Karabağ’da güller açar

Hocalı’ya koku saçar

Ötüşür azad bülbüller

Mutluluğa doğru uçar...

***

Hattın gerisi öte YAN...

Kirli hesaplar nefrete şaYAN...

Hazırlık tamam... Naralar Hakka isYAN...

Top tüfek... Keskin bıçak... Cephane akla ziYAN...

Sinsice geçiliyor dağlar... Aşılıyor yollar Hocalı’ya uzaYAN...

Sürüye işaret veriyor... “Gün, bugündür” diyor, planı uygulaYAN...

Bir kara bulut...Bir toz duman... Ezeli hınçtır çirkef gözlerinde parlaYAN...

“Sakın ola!.. Sağ kalmaya!... Çoluk-çocuk, genç-ihtiyar ve bay-baYAN”

Katiller gırla... Evleri bombalaYAN, masum insanları kurşunlaYAN...

Tipi değil!..  Kar-boran hiç değil!.. Kan fırtınasıdır başlaYAN...

Ne cana acıYAN var, ne yüreği sancıYAN!.. Hepsi çıYAN...

Uygulanan katliam... İnsanlık namına, vahşet-i urYAN...

Hemi de tüm dünyanın gözü önünde... aYAN-beYAN...

Hak mıdır bu zulüm!.. Yok mudur bir gören duYAN?

Kan gölü yerler... Duman duman her YAN...

Uyan Türkoğlu uyan!..

Bitsin tozpembe rüyan

Düşman kırmış soyunu

Gel de acıya dayan!..

***

İnsan hakları izleme örgütünün yaptığı açıklamaya göre; Hocalı katliamı, Rusların 366. Motorize Piyade Alayı’nın desteğini alan Ermeni silahlı güçlerince gerçekleştiriliyor...

Resmi ağızlı Rus yetkililer gerçekleri inkar etse de, sonradan alaydan kaçan 4 Rus askeri, firar ertesi düzenledikleri basın açıklamasında, Hıristiyan Ermenilerle bir olup, Müslüman Azerbaycan Türklerine karşı bu baskınları yaptıklarını itiraf ediyor...

Vahşetin karşısında şaşıran ve oturduğu koltuğa yapışan Ayaz Muttalibov başkanlığındaki Azerbaycan yönetimi, gerçekleşen olayları dört gün boyunca kamuoyundan saklıyor ve şiddetin boyutunu halktan gizlercesine, 613 Azerbaycan vatandaşının hayatını kaybettiğini açıklıyor...

Ancak; saldırıdan kaçan Azerbaycanlı Türkler, karla kaplı ormanlarda günlerce aç-susuz yürüyerek Ağdam şehrine ulaşınca, soykırımın acı bilançosu da gün yüzüne çıkıyor...

106’sı kadın, 83’ü çocuk, 7’si yaşlı, toplam 1.300 Azerbaycan Türk’ü katlediliyor...

Katliamda; 487 kişi ağır yaralanırken, 150’si kayıp 1.275 insan rehin alınıyor...

Ölümlerin çoğu; küçük çocukların kafalarının koparılması, hamile kadınların karınlarının yarılması, bağlanan bedenlerin diri diri yakılması şeklinde meydana geliyor...

Yatsı olmadan mumu sönen Azerbaycan hükümeti, soluğu sığındığı Rusya’da alıyor...

Katliama tanıklık eden ve sonra Beyrut’a yerleşen Ermeni gazeteci Daud Kheyriyan, vicdanının sesiyle kaleme aldığı “Haçın hatırı için” adlı kitabında şu satırları aktarıyor: “...Gaflan denen ve ölülerin yakılmasıyla görevli Ermeni grup, Hocalı’nın 1 kilometre batısında bir yere 2 Mart günü 100 Azeri ölüsünü getirip yığdı. Son kamyonda 10 yaşında bir kız çocuğu gördüm. Başından ve elinden yaralıydı. Yüzü morarmıştı. Soğuğa, açlığa ve yaralarına rağmen hálá yaşıyordu. Çok az nefes alabiliyordu. Gözlerini ölüm korkusu sarmıştı. O sırada Tigranyan isimli bir asker onu tuttuğu gibi öteki cesetlerin üstüne fırlattı. Sonra tüm cesetleri yaktılar. Bana sanki yanmakta olan ölü bedenler arasından bir çığlık işittim gibi geldi. Yapabileceğim bir şey yoktu. Ben Şuşa’ya döndüm. Onlar Haç’ın hatırı için savaşa devam ettiler.”  

Elbette ki bu hain saldırılar, Ermeni çetelerin Azerbaycan yurdunda Türklere karşı yaptıkları ilk katliam değildi. 1905 ve 1920 yılları arasında, hem Anadolu’da ve hem de Azerbaycan’ın Şamahı, Gence, Bakü, Karabağ bölgelerinde masum ve sivil Türkleri sırtından hançerlemişti..

Hocalı soykırımı da, tarihin Ermeni hanesine yeni bir kara leke olarak geçiyor...

Kan akar oy! Kan akar

Hocalı’da kan akar

Lapa lapa ağlar gök

Karışır al kan’a kar!..

***

Katliama maruz kalan insanların tek suçu, Müslüman Türk olmaktı...

Ve Azeri Türk yurdu Dağlık Karabağ bölgesi Hocalı’da yaşamaktı...

Seccade üstünde başı eziliyor ninenin... Son nefesini veriyor...

Delik deşik Gelin... Bıçakla doğranarak doğum yaptırılıyor...

Direnen oğulun derisi yüzülüyor... Çığlığı göğe erişiyor...

Erkek çocuğun kafası kesiliyor... Top oynanıyor...

Küçük kız tecavüze uğruyor... Yakılıyor...

Böylece Hocalı kenti yıkılıyor...

Ve bir nesil yok oluyor...

Deyin; şeytan mısınız?

Yoksa hayvan mısınız?

Be hey ol yaratıklar

Siz de insan mısınız?

Ali YAŞAR